არჩევანი

რამდენიმე საათში ჩემს პირველ პოლიტიკურ არჩევანს გავაკეთებ;

თუმცა ჯერაც არ ვიცი რა ვქნა.

არჩევანს როცა აკეთებ, რაღაც სასარგებლოსკენ უნდა გადაიხარო ხოლმე, მაგრამ ამ ქვეყანაში ყოველთვის ცუდსა და უარესს შორის დგახარ.

მე კი არ ვიცი ვის ვენდო; მწამებლებს? ქრისტიანობის სახელს ამოფარებულ გამძღარ კონფორმისტებს? რობინ ჰუდებს? პატარა კაცებს?  თუ მეოცნებეებს, რომლებიც ცდილობენ ყველაფერი საკუთარი პარტიის სასარგებლოდ შემოატრიალონ?

არ ვიცი.

და ალბათ არც მეცოდინება მანამ, სანამ ბიულეტენში, რომელიმე ნომერს არ შემოვხაზავ.

ნუ შემოხაზავ ნურცერთსო მეტყვით და მეც დაგეთანხმებოდით; სიამოვნებით არ შემოვხაზავდი არავის – დავხევდი, დავწვავდი, დავაჯვამდი ბიულეტენს და ასე ზარზეიმით მივიტანდი ყუთამდე, თუმცა ამ დამპალი რეჟიმის ხელში, ჩემი ეს ქმედება სისტემის სასარგებლოდ ჩაითვლება და ჩემს თავთანაც ვერ ვიქნები მართალი.

მე კი ხვალ მხოლოდ ერთი რამ მინდა;

მთაწმინდის პანთეონში ავიდე და იმ კაცის საფლავი ვინახულო ვისაც მართლა უყვარდა საქართველო.

2009 წლის პირველ ოქტომბერს, საქართველომ მეოცე საუკუნის ყველაზე დიდი შემოქმედი დაკარგა.

„ერთ რამეს ვინატრებდი მხოლოდ – ოდესღაც, საუკუნეთა მიღმა, ისევ ამ მიწაზე და ამ ცის ქვეშ, ვიღაცამ, სულერთია ვინ, ოღონდ ჩემი ვინაობისა და ხელობის მცოდნემ (შეიძლება დამფასებელმაც), ჩემს საფლავს ჩასძახოს : იძინე მშვიდად. ჯერ ჩვენ ვარსებობთ, ისევ ვიბრძვით, ისევ ხალხი გვქვია!”

რა ნამუსით გავიმეორო იგივე სიტყვები ხვალ ?

(more…)

Global East Rock Fail

* სტატია მარტში გამოქვეყნდა ბლოგზე Lit.Ge (ნაწილი I / II / III)

1980 წელს,  საბჭოთა კავშირში თბილისმა ითავა პირველი როკ-ფესტივალის ჩატარება და სწორედ ჩვენი ქვეყნიდან დაადგა აღმავლობის გზას ანდერგრაუნდიდან – დიდ სცენამდე “машина времени” – საბჭოთა როკის ერთ-ერთი ყველაზე სახელოვანი წარმომადგენელი. ეს მოხდა მაშინ, როცა ჩაკეტილ სსრკ-ში დევნა ხორციელდებოდა დასავლურ “წვრილბურჟუაზიულ” შეხედულებებზე, თუმცა მოხდა მშვიდობიანად და ყველაფერმა ჩაიარა წარმატებით. დღეს კი, XXI საუკუნეში, როდესაც ამ მხრივ არანაირი შეზღუდვა არ არსებობს და ყოფილი სსრკ-ელებიც წარმატებით მართავენ ფესტივალებს უკვე მრავალი წლის განმავლობაში, პირველად გადაიდგა ნაბიჯი, რომ საქართველოს, კერძოდ კი – ბათუმს მასშტაბური როკ-ფესტივალისთვის ემასპინძლა. მაგრამ მცდელობა კრახით დასრულდა და ქართველი ხალხი კიდევ ერთხელ დარჩა მოტყუებული და იმედგაცრუებული. მიუხედავად ამისა, ჩვეულებისამებრ, ფაქტს მხოლოდ წუწუნი და ბილწსიტყვაობა მოჰყვა და ქართველმა ხალხმა, მარტივად რომ ვთქვათ, შეირჩინა ეს იმეგაცრუება – მოქმედება არავინ დაიწყო! არც ჩვენმა „ბედნიერმა და თავისუფალმა მედიამ“ ამოიღო ხმა. დაზარალებულებს გვერდში არავინ ამოუდგა, თუმცა ნათქვამია “სჯობს გვიან ვიდრე არასდროს”-ო და რამდენიმე თვეში რეაგირების ნაბიჯი გადაიდგა. თუ რა შედეგია დღეს სახეზე, ამას მოგვიანებით იხილავთ.

 * დღეისთვის წარმოდგენილი სტატია ასახავს იმ სამარცხვინო ფაქტებს, რომლის მხილველიც ბათუმში მყოფი საზოგადოება გახდა. ის არ ითვალისწინებს ვიღაცის პირდაპირ ლანძღვასა და მიღებული შედეგის გამო კონკრეტული პირების ბრალეულობის წარმოჩინებას. მისი მიზანია ხალხს ნათლად დაანახოს ივლისში შექმნილი სიტუაცია და თავიდან დააფიქროს ისინი იმაზე თუ ვინ არის დამნაშავე და ვის უნდა დაეკისროს პასუხისმგებლობა.

(more…)

ბეტონის სტადიონზე გადატყავებული მუხლები

რთულია წერა დაიწყო მაშინ, როცა პირველ წინადადებაშივე უნდა ახსენო სიტყვები „ჩემი ბავშვობა“, მაგრამ როცა სხვა გზა არაა, ამ სირთულის დაძლევა აუცილებელი ხდება ხოლმე;

ჩემს ბავშვობაში სახლის უკან ბეტონის სტადიონი იყო – დაჟანგული კარებით. იმ სტადიონზე ვიკრიბებოთ ხოლმე ყოველდღე და დაუღალავად ვთამაშობდით ფეხბურთს. სახლში, რა თქმა უნდა, მუხლებგადატყავებულები ავდიოდით – ეს ჩვენი სავიზიტო ბარათი იყო,  ჩვენს ასაკზე, ხედვასა და ცხოვრებაზე ხაზგასასმელი აუცილებელი ატრიბუტი. მერე ის ბეტონის სტადიონი რომ უკიდურეს წერტილამდე გადაითხარა და ჩვენს მუხლებზეც იმატა შრამების რაოდენობამ, ვანო ზოდელავამ იკადრა და სტადიონზე ასფალტი დაგვიგო. არ გეგონოთ, რომ ეს ჩვენ წაგვადგა, – ესაო და გადათხრილი აღარაა სტადიონიო იქ „დიდი ბიჭები“ დაბინავდნენ და ჩვენი იქ სათამაშო დრო მკვეთრად შემცირდა. გამოსავალი კი დიდებული მოვნახეთ; (more…)

აკუსტიკური კონცერტი ბიტლზ-კლუბში

„ტამელის ჰიპებმა“ მოღვაწეობა ისეთი მასშტაბური პერფორმანსით დავიწყეთ, როგორიც იყო “ვიკითხოთ წიგნები კედლებს გარეთ“, ამიტომაც გვინდოდა რომ დასასრულიც არანაკლებ მასშტაბური ყოფილიყო და გადავწყვიტეთ  კონცერტი ჩაგვეტარებინა.

რამდენიმე თვის წინ იპოდრომის ტერიტორიაზე ახალგაზრდა მუსიკოსებმა აკუსტიკური საღამო მოაწყვეს. მათ შორის ჩვენი გუნდის მეგობრებიც იყვნენ, რომლებიც ასევე მონაწილეობდნენ „ქუჩის მუსიკის დღეზე“. ჩვენ მათ ვთხოვეთ კონცერტზე დაკვრა, რაზეც ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე დაგვთანხმდნენ.

ამის შემდეგ იყო გაუთავებელი სიარული სხვადასხვა კლუბში, სადაც მეპატრონეებს თანამშრომლობას ვთხოვდით და საბოლოოდ ჩვენი დახმარების სურვილი The Beatles Club-მა გამოთქვა.

(more…)

დჯინსების ტაობა

ვინც კარგად ადევნებთ თვალს ჩვენს აქტივობას, ალბათ ისიც გემახსოვრებათ, რომ პირველ კვირაში რუმინეთში გავგზავნეთ დათო ტურაშვილის წიგნები და რამდენიმე ქვეყნის წარმომადგენელს ვაჩუქეთ. სიმბოლურად, ბოლო კვირაშიც გვინდოდა მსგავსი რამის გაკეთება, ოღონდ უკვე ჩვენს ქვეყანაში, სადაც თუ არცთუისესანდო წყაროებს დავუჯერებთ „ხუთი მილიონი ტურისტია და ეს ყველაფერი მიბმულია ეკონომიკაზე.“

იმ იდეით შეპყრობილებმა, რომ უცხოელებს საუკეთესო წარმოდგენა ჩვენს ქვეყანაზე ლიტერატურით უნდა შევუქმნათ, ისევ ტურიკას „ჯინსების თაობის“ ინგლისურ ვერსიას დავსტაცეთ ხელი და რუსთაველის გამზირზე გავედით. „ტამელის ჰიპებს“ გვსურდა, რომ თბილისში მოსიარულე რამდენიმე ტურისტისათვის ეს წიგნი გვეჩუქებინა, რათა ამ ერთი მაგალითით მაინც ზიარებოდნენ ქართულ ლიტერატურას.

თავდაპირველად უნდა აღინიშნოს, რომ ხუთი მილიონი კი არა ათი ტურისტი ძლივს შეგვხვდა. მალევე გავარკვიეთ ის საინტერესო ფაქტი, რომ საქართველოში ჩამოსულ ტურისტებს ქართველური სენები ემართებათ ხოლმე, რაც იმაში გამოიხატა, რომ ყველა კარგად გველაპარაკებოდა, ხოლო, როგორც კი კამერას დაინახავდნენ Nonononono-ო მიაყრიდნენ და გარბოდნენ. იყო შემთხვევები, როდესაც წიგნით მისულები, სექტანტები ვეგონეთ და ერიდებოდნენ ჩვენთან საუბარს, მაგრამ საბედნიეროდ, ყველაფერმა მაინც კარგად ჩაიარა.

(more…)

ორი ფლეშმობი

„ტამელის ჰიპებმა“ გადავწყვიტეთ ეს, როგორც ყოველთვის, პროდუქტიული კვირა, ფლეშმობით დაგვესრულებინა, რისთვისაც თადარიგი რამდენიმე დღით ადრე დავიჭირეთ; ალბათ ყველას კარგად გახსოვთ ჩვენი პირველი ფლეშმობი, სახელწოდებით “ვინც არ კითხულობს ის არც ზის!“ . დღესაც სწორედ ამ ფლეშმობის ერთგვარი გაგრძელება მოვაწყვეთ, ოღონდ – მეტროში.

არ გეგონოთ, რომ ეს იმიტომ გავაკეთეთ, ვითომ იდეები ამოგვეწურა, ან რაიმე მსგავსი. „ტამელის ჰიპებს“ უბრალოდ გვინდა, რომ მსგავსი აქტივობები მრავლად იყოს, რათა ხალხმა ყველგან თან ატაროს თუნდაც ერთი პატარა წიგნი, რომელსაც წაიკითხავს ნებისმიერ ადგილას.

ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, შევიკრიბეთ რამდენიმე ათეული ადამიანი და თბილისის მეტროპოლიტენის საბურთალოს ხაზს ვესტუმრეთ. ჩვენი ჯგუფურად მოძრაობა არ გამორჩენია მკაცრსა და ქორებულ მჭვრეტელ დაცვის სამსახურს და მაშინვე კითხვები დაგვაყარა, თუმცა ჩვენ, მხოლოდ და მხოლოდ, მგზავრობას ვაპირებდით და ამას ვერავინ დაგვიშლიდა.

(more…)

გავთანაბრდით !

აზრზე არ ვარ რატომ დავარქვი ამ პოსტს ასე, მაგრამ პირველი რაც ბირჟასთან და ჟარგონთან დაკავშირებით გამახსენდა ეს სიტყვა იყო და მიუხედავად იმისა, რომ რეალურად არც არავის გავუთანაბრდით, მაინც იმედს დავიტობებ, რომ ეს სათაური პოსტს მოერგება.

ის ფაქტი, რომ „ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობას“ მხატვრული პროზის გარდა სხვა ბევრი კარგი წიგნიც აქვს გამოცემული, უკვე აღარავისთვისაა უცნობი. ჩვენც ერთ-ერთ ასეთ წიგნს დავტაცეთ ხელი და ხალხში გავედით;

წიგნი ლევან ბრეგაძის მიერ შედგენილი ქართული ჟარგონის ლექსიკონი იყო, გუნდს კი გვსურდა გაგვერკვია რამდენად ხშირად იყენებს ქართველობა ჟარგონს. ქუჩაში გავაჩერეთ ყველას ასაკისა და სქესის ადამიანები, რომლებსაც ვეკითხებოდით სიტყვას და ვამოწმებდით მათ ცოდნას, თუ რამდენად შეეძლოთ მათ ეს სიტყვა ჟარგონულად წარმოეთქვათ. გამოკითხვის დროს ჩვენი გუნდის წევრი – გოგა – ისეთ ეშხში შევიდა, რომ არ ერიდებოდა ამ შეკითხვებით მისულიყო პოლიციელებთან, კონტროლეიორებთან და სხვა პროფესიის ადამიანებთან, რომლებიც კამერას, რა თქმა უნდა, გაურბოდნენ. გოგას ეშხში შესვლა იმაშიც გამოიხატა, რომ ზოგჯერ თემას ცდებოდა და გამოკითხულებს ჰეტეროსექსუალებზე უსვამდა შეკითხვას, შემდეგ კი როცა რესპოდენტისგან მათ ლანძღვას ისმენდა, მიღწეული მიზნის სიამოვნების სიცილი აღმოხდებოდა ხოლმე.

(more…)

ვინც არ კითხულობს, ის არც ზის !

„წიგნების თაობის“ ფარგლებში იმდენი ფლეშმობი თუ ფსევდოფლეშმობი ჩატარდა, რომ „ტამელის ჰიპებმაც“ გადავწყვიტეთ ერთი ასეთი, კარგი, ლიტერატურული ღონისძიება ჩაგვეწერა აქტივში. სწორედ ამიტომ, ჩვენ ავამოქმედეთ გეგმა სახელად „ვინც არ კითხულობს, ის არც ზის!“. სინამდვილეში ეს სახელი მანამდე აზრადაც არ მოგვსვლია, ის უშუალოდ ფლეშმობის დროს დაიბადა და მიგვაჩნია, რომ ძალზედ შეეფერებოდა ჩვენს დღევანდელ აქტივობას.

დილით, როდესაც ხალხი რუსთაველზე გრანდიოზულ გამოფენაზე წასვლას იწყებდა, „ტამელის ჰიპებმა“ და მეგობრებმა, 59 ნომერ ავტობუსს ავაკითხეთ და ყველა ადგილი მკითხველისათვის უკანონოდ დავაწესეთ; ჩამოვჯექით და დავიწყეთ კითხვა. გარდა იმისა, რომ ამით კითხვის პროპაგანდას ვეწეოდით, გვინდოდა ხალხი წიგნების ფესტივალითაც დაგვეინტერესებინა.

(more…)

ტამელის ჰიპების ვიზიტი ბავშვთა სახლში

წიგნის ფესტივალის პირველი დღე თითქმის მილეული იყო, როდესაც „ტამელის ჰიპებმა“ პავილიონი დავტოვეთ და გეზი ბავშვთა სახლისკენ ავიღეთ; მიზანი: „ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობის“ სერია „მსოფლიო ლიტერატურის შედევრები ბავშვებისათვის“-ის გადაცემა მზურველობა მოკლებულ ბავშთათვის.

ეს ერთი შეხედვით მარტივი საქმე ისე შემოგვიტრიალდა, რომ შავი იუმორის თემას უფრო განეკუთვნება: ჯერ იყო და საინფორმაციო ცენტრში დავრეკეთ, სადაც რამდენიმე ბავშვთა სახლი ამოვიწერეთ, საბოლოოდ კი გადავწყვიტეთ ავლაბრის ბავშვთა „მომავლის სახლს“ ვწვეოდით. ადგილზე მისულებმა აღმოვაჩინეთ, რომ დაწესებულებას არსებობა შეეწყვიტა და გეზი დიღმის მასივის „მზრუნველობამოკლებულ და მიუსაფარ ბავშვთა სახლისაკენ“ ავიღეთ. დიღმის მასივშიც, რომ ანალოგიური სიტუაცია დაგვხვდა წყნეთის ბავშვთა სახლში სტუმრობა გადავწყვიტეთ. საინფორმაციო ცენტრებში კიდევ ერთხელ გადაზუსტებულმა ინფორმაციამ დაგვაიმედა, რომ წყნეთში ტყუილად არ ავდიოდით, ამიტომაც თბილისის ჩახუთულ ჰაერს გავეცალეთ და აღნიშნულ დაბაში წავედით.

(more…)