არჩევანი

რამდენიმე საათში ჩემს პირველ პოლიტიკურ არჩევანს გავაკეთებ;

თუმცა ჯერაც არ ვიცი რა ვქნა.

არჩევანს როცა აკეთებ, რაღაც სასარგებლოსკენ უნდა გადაიხარო ხოლმე, მაგრამ ამ ქვეყანაში ყოველთვის ცუდსა და უარესს შორის დგახარ.

მე კი არ ვიცი ვის ვენდო; მწამებლებს? ქრისტიანობის სახელს ამოფარებულ გამძღარ კონფორმისტებს? რობინ ჰუდებს? პატარა კაცებს?  თუ მეოცნებეებს, რომლებიც ცდილობენ ყველაფერი საკუთარი პარტიის სასარგებლოდ შემოატრიალონ?

არ ვიცი.

და ალბათ არც მეცოდინება მანამ, სანამ ბიულეტენში, რომელიმე ნომერს არ შემოვხაზავ.

ნუ შემოხაზავ ნურცერთსო მეტყვით და მეც დაგეთანხმებოდით; სიამოვნებით არ შემოვხაზავდი არავის – დავხევდი, დავწვავდი, დავაჯვამდი ბიულეტენს და ასე ზარზეიმით მივიტანდი ყუთამდე, თუმცა ამ დამპალი რეჟიმის ხელში, ჩემი ეს ქმედება სისტემის სასარგებლოდ ჩაითვლება და ჩემს თავთანაც ვერ ვიქნები მართალი.

მე კი ხვალ მხოლოდ ერთი რამ მინდა;

მთაწმინდის პანთეონში ავიდე და იმ კაცის საფლავი ვინახულო ვისაც მართლა უყვარდა საქართველო.

2009 წლის პირველ ოქტომბერს, საქართველომ მეოცე საუკუნის ყველაზე დიდი შემოქმედი დაკარგა.

„ერთ რამეს ვინატრებდი მხოლოდ – ოდესღაც, საუკუნეთა მიღმა, ისევ ამ მიწაზე და ამ ცის ქვეშ, ვიღაცამ, სულერთია ვინ, ოღონდ ჩემი ვინაობისა და ხელობის მცოდნემ (შეიძლება დამფასებელმაც), ჩემს საფლავს ჩასძახოს : იძინე მშვიდად. ჯერ ჩვენ ვარსებობთ, ისევ ვიბრძვით, ისევ ხალხი გვქვია!”

რა ნამუსით გავიმეორო იგივე სიტყვები ხვალ ?

(more…)

Global East Rock Fail

* სტატია მარტში გამოქვეყნდა ბლოგზე Lit.Ge (ნაწილი I / II / III)

1980 წელს,  საბჭოთა კავშირში თბილისმა ითავა პირველი როკ-ფესტივალის ჩატარება და სწორედ ჩვენი ქვეყნიდან დაადგა აღმავლობის გზას ანდერგრაუნდიდან – დიდ სცენამდე “машина времени” – საბჭოთა როკის ერთ-ერთი ყველაზე სახელოვანი წარმომადგენელი. ეს მოხდა მაშინ, როცა ჩაკეტილ სსრკ-ში დევნა ხორციელდებოდა დასავლურ “წვრილბურჟუაზიულ” შეხედულებებზე, თუმცა მოხდა მშვიდობიანად და ყველაფერმა ჩაიარა წარმატებით. დღეს კი, XXI საუკუნეში, როდესაც ამ მხრივ არანაირი შეზღუდვა არ არსებობს და ყოფილი სსრკ-ელებიც წარმატებით მართავენ ფესტივალებს უკვე მრავალი წლის განმავლობაში, პირველად გადაიდგა ნაბიჯი, რომ საქართველოს, კერძოდ კი – ბათუმს მასშტაბური როკ-ფესტივალისთვის ემასპინძლა. მაგრამ მცდელობა კრახით დასრულდა და ქართველი ხალხი კიდევ ერთხელ დარჩა მოტყუებული და იმედგაცრუებული. მიუხედავად ამისა, ჩვეულებისამებრ, ფაქტს მხოლოდ წუწუნი და ბილწსიტყვაობა მოჰყვა და ქართველმა ხალხმა, მარტივად რომ ვთქვათ, შეირჩინა ეს იმეგაცრუება – მოქმედება არავინ დაიწყო! არც ჩვენმა „ბედნიერმა და თავისუფალმა მედიამ“ ამოიღო ხმა. დაზარალებულებს გვერდში არავინ ამოუდგა, თუმცა ნათქვამია “სჯობს გვიან ვიდრე არასდროს”-ო და რამდენიმე თვეში რეაგირების ნაბიჯი გადაიდგა. თუ რა შედეგია დღეს სახეზე, ამას მოგვიანებით იხილავთ.

 * დღეისთვის წარმოდგენილი სტატია ასახავს იმ სამარცხვინო ფაქტებს, რომლის მხილველიც ბათუმში მყოფი საზოგადოება გახდა. ის არ ითვალისწინებს ვიღაცის პირდაპირ ლანძღვასა და მიღებული შედეგის გამო კონკრეტული პირების ბრალეულობის წარმოჩინებას. მისი მიზანია ხალხს ნათლად დაანახოს ივლისში შექმნილი სიტუაცია და თავიდან დააფიქროს ისინი იმაზე თუ ვინ არის დამნაშავე და ვის უნდა დაეკისროს პასუხისმგებლობა.

(more…)