წიწილა

wiiiii
(ენდი უეირის “კვერცხით” შთაგონებული მოთხრობა)
– ისევ იმ ტყეში აგდიხარ საწყლად, ჯერაც არავის უპოვნიხარ.
– ჰა?
– შენმა ცოლმა ისიც კი გაივლო აზრად, რომ ვიღაც ბოზთან დარჩი და ამაღამ სახლში მიმსვლელი აღარ ხარ. მობილურზეც არ პასუხობ.
– რაა?
– რა რაა? არ მისმენ?
– გისმენ.
– მერე?
– რა მერე?
– რა გახსოვს?
– წვიმა… არა, წვიმა მანამდე იყო…
– კიდევ?
– წვიმა წინა ღამით იყო.
– გამთენიისას.
– ჰო.
– კიდევ რა გახსოვს?
– სოკო.
– აჰა, სოკოზე წახვედი, იფიქრე ბავშვებითვის სადილად მიგეტანა. უმცროსს უყვარს.
– მიმეტანა?
– ჰო რაიყო?
– რატომ უნდა მიმეტანა?
– უყვარს სოკო და იმიტომ!
– არა, არა, მიგეტანაო. ეგრე არ თქვი?
– ჰო
– ანუ ვერ მივიტანე?
– ვერა, ჯერაც ისევ ტყეში აგდიხარ… საწყლად… ტრაკი გიჩანს.

Read the full post »

უფრო მაღალი ჩრდილები – 8 – ვიპარავთ კატელანს (ნაწილი მეორე)

umc

ნაწილი მეორე

ვიღაც გადარეული

როცა ამ კუნძსაც მისცა ფორმა, დამირეკა, ამოდი, ნახეო. თავგადაპარსული დამხვდა, არ უხდებოდა, ან მე ვიყავი მის ხუჭუჭ თმას შეჩვეული დიდი ხანი. ქანდაკებას ტილო გადააცალა. შევხედე თუ ჯერ გამეცინა, მერე ცოტა შემეშინდა. ფაქტია, რომ მაშინ ვიგრძენი, ეს ბიჭი ნელ-ნელა უმართავი ხდებოდა. ან რავიცი, შეიძლება არც ხდებოდა, მაგრამ მე კი გულში რაღაცამ გამკრა, როცა კუბოში ჩაწოლილი საკუთარი თავი დამანახა – მაღალი, სახეგრძელი ტიპი, ოდნავ კეხიანი ცხვირით, გრძელი თითებით, გადაპარსული თავით, წვერით. ვერაფერი ვუთხარი, ან რაში სჭირდებოდა, ან რას გულისხმობდა, ვერაფერი გავუგე. შეკითხვებიც არ დამისვამს. მალევე გამოვბრუნდი სახლიდან.
ორი დღე არაფერი შევხმიანებივართ ერთმანეთს, მერე თვითონ დამირეკა, დახმარება მჭირდებაო. ზეგ ნანეტის ცენტრში უნდა დავდგათ ეს ქანდაკებაო. რა თქმა უნდა, დავთანხმდი. აღარ ვუთხარი, რომ შეიძლება გარეგნობით ეცნოთ და ხულიგნობაზე დაეჯარიმებინათ. არც კითხვების დასმა მინდოდა. უბრალოდ ბრმად მივყვებოდი.
გავიდა ის ორი დღეც, დაახლოებით ღამის ოთხი საათი იქნბოდა, როცა დამირეკა. სწრაფად ჩავიცვი და გარეთ გავედი. ირაკლისთვის ის FORD-ის ფურგონი გამოერთმია.
– აქ არა, უკან დაჯექი, ქანდაკება დაიჭირე, არ გადმოვარდეს – მითხრა კარის გაღებისას.
ფურგონის უკანა კარი რომ გავაღე, ხელთათმანები გადმომიგდო, ეს გაიკეთე, უმაგისოდ არ შეეხოო. კუბოს აგურის ფეხები ჰქონდა გაკეთებული და შუა ნაწილი ჰაერში იყო გამოკიდებული. ესე რატომ გაქვს-მეთქი რომ ვკითხე, წებო ადვილად რომ წავუსვათო მიპასუხა.
ხუთს წუთები აკლდა, როცა ჯავახიშვილის ქუჩაზე ფურგონი გავაჩერეთ. ეს ქუჩა რენესანსის გამზირის ერთ-ერთი პატარა განტოტებაა, 127-ე სკოლასა და ძველი, უფუნქციოდ დარჩენილი თოჯინების თეატრის შენობას შორის. როგორც წესი ამ პატარა ქუჩაზე, მიუხედავად იმისა, რომ მისგან დაახლოებით ორმოცდაათ მეტრში ნანეტის ყველაზე მსხვილი დაცვის სამსახურის სათაო ოფისი მდებარეობს, პატრულირება არ ხდება ხოლმე. ძალიან ვიწრო ქუჩაა და შესაბამისად თავს არცერთი საპატრულო ეკიპაჟი იწუხებს აქ ამოსაბობღებლად.
ფურგონი ქუჩის შუაში გავაჩერეთ, თავი დავიზღვიეთ – კუთხესთან კამერა რომ ყოფილიყო, ნომერი არ დაენახა.
შევუდექით საქმეს, უსიტყვოდ ვემორჩილებოდი. დავიწყე მე კუბოს ძირზე წებოს წასმა, ის კი გამზირის კუთხესთან იყო გასული, რომ დაკვირვებოდა საპატრულო ეკიპაჟი როდის ჩამოივლიდა. ჩამოიარა თუ არა ქრისტეფორე სირბილით ამოვარდა მანქანასთან – მოედანთან პატრული წრეს დაარტყამს და როგორც კი გაგვცდება მაშინვე უნდა ჩამოვიღოთო. სამი, მაქსიმუმ ოთხი წუთი გვქონდა დრო, სანამ პატრული ოპერის შენობამდე ჩავიდოდა და იქ დატრიალდებოდა.
იმედი გვქონდა, რომ კაციშვილის ჭაჭანება არ იქნებოდა ამ ადგილას, თორემ ვერ დაგვიდგებოდა კარგი დღე. მეეზოვეებიც, ჩვეულებრივ ღამის საათებში ასუფთავებენ ხოლმე აქაურობას, ასე რომ საქმე უკვე მომთავრებული ექნებოდათ.
სკულპტურა მძიმე კი იყო, მაგრამ მოვერიეთ. თეატრის ძველი შენობის წინ ერთი მემორიალი არის, სწორედ იმ მემორიალის უკან დავდგით ესეც, გამზირიდან რომ არავის შეემჩნია. გამთენიისას გამვლელები დაინახავდნენ პირველები, მანამდე წებოც კარგად გაუჯდებოდა.
დავაწეპეთ. წამოვედით.
***
ახალი ამბების გამოშვებაში დიდად ყურადღება არავის მიუქცევია ამ სკულპტურისადმი, ბოლოს გაკვრით ახსენეს ზოგან. თვითმხილველები ამ ფაქტს ბოროტ ხუმრობას, უნიჭობას, სრულ ჭკუაზე არ ყოფნას უწოდებდნენ;
– არ შეგეშინდათ ან არ შეშფოთდით, როდესაც ეს ქანდაკება დაინახეთ? – ეკითხებოდა ჟურნალისტი ერთ-ერთ თვითმხილველს.
– არა, ჩემო კარგო, ვიღაცა გადარეულმა ვიღაცა მკვდარის ძეგლი გააკეთა, რაზე უნდა შემშინებოდა?! – სიცილით უპასუხა კაცმა.
რამდენიმე ჟურნალისტმა ჩამომხრჩვალი ბავშვებიც გაიხსენა და ეს ქანდაკება იმათ დაუკავშირა. ვარაუდები იყო, მაგრამ ხალხმა მაინც მალე დაივიწყა ამ ძეგლის ამბავი – იმ კაცის არ იყოს, ყველას ფეხებზე ეკიდა ვიღაცა გადარეულმა თუ ვიღაცა კუბოში ჩააწვინა და გამოაქანდაკა. თუმცა მალე ისევ გაიხსენა ყველამ კუბოში ჩაწვენილი გადარეული, რადგან სწორედ ამ კუბოს ამბით დაიწყო ის, რამაც დღეს პიკს მიაღწია და გადართეთ ნებისმიერ არხზე, ნახავთ რა შიშს ჰყავს ხალხი ატანილი.

Read the full post »

უფრო მაღალი ჩრდილები – 7 – ვიპარავთ კატელანს (ნაწილი პირველი)

umc
ნაწილი პირველი

“იგრძენი მომავალი”

2004 წელს მაურიციო კატელანმა მილანში, პიაცა დე მაჯიოზე თავისი ქანდაკებები გამოფინა – ხეზე ჩამომხრჩვალი ცვილის სამი ბავშვი. კეთილმა მილანელმა ფრანკო დე ბენედიტომ კი, რომელიც ცვილის ერთ-ერთი ბავშვის გადარჩენას მთელი გულით ცდილობდა, გისოსებს მიღმა ამოყო თავი – ხელოვნების ნაწარმის დაზიანებისათვის.
კატელანი არ უყვართ თავის ქალაქში.
***
ყველაფერი მარტივად ჩანდა; იყო მოქმედების სამი ნაწილი.
იმ კვირებში ხშირად მიწევდა ქრისტეფორესთან სიარული. ერთ-ერთ ოთახში ექვსი-შვიდი ხის მორი ეწყო – ორი შედარებით მოზრდილი. ტვინი წავუღე და მაინც ვერ ვათქმევინე საიდან მოათრია ან რაში სჭირდებოდა ეს მორები. მერე მასთან სტუმრად მოსული ირაკლი მაისაშვილი რომ ვნახე, როგორც იქნა ქრისტეფორესაც დავაფქვევინე ყველაფერი;
ირაკლი მაისაშვილი ერთი ჩვენი უბნელია – პათოლოგი და მემგონი მანიაკალური მიდრეკილებების მქონე ტიპი. ვერასდროს ვერ ვიტანდი. მძიმე დანაშაულში ერთხელ იყო შემჩნეული – ყოველ შემთხვევაში მეტი არაფერი დაუმტკიცდა – დაყაჩაღებაზე იჯდა ოთხი წელი – ვიღაც მოხუც ცოლ-ქმარს შეუვარდა სახლში, ორივე ტიტველი დაუბამს სკამზე და ოქროულობა დაუწაპნავს. თან ეუბნებოდა რომელიმემ ხმა რომ ამოიღოთ ერთმანეთს გალოკინებთო – თვითონვე ყვებოდა სასამართლოზე ამ ამბავს სიცილ-ხარხარით. იმ მოხუცების დაცინვა კი ისე გაუგრძელდა, რომ მეზობლებმა გაიგეს ირაკლის ყვირილის ხმა და პოლიცია გამოიძახეს. ჰოდა, უკვე ბინიდან გასვლას რომ აპირებდა სადარბაზოში რამდენიმე მეზობელი და ორი პოლიციელი დახვედრია. ჩააყუდეს მაშინვე, მაგრამ იმ დიდი ამნისტიის დროს მაინც გამოუშვეს, ერთი წელი ჰქონდა დარჩენილი. სიმართლე გითხრათ, ცოტა მეშინოდა კიდეც მისი, შეშლილი იყო, როდის, რა წამს გადაეკეტებოდა ვერ გაუგებდი. მაშინაც, საუბრისას შეიძლება ისე, უმიზეზოდ დანა გაეძრო და დაგვმუქრებოდა, რომ ყელებს დაგვღადრავდა.
ირაკლი რომ წავიდა ქრისტეფორეს ვკითხე თუ რა საქმე ჰქონდა იმასთან. მაგისი დახმარება მჭირდებაო. მითხრა არც მე მევასება ეგ ტიპი, მაგრამ სხვა გზა არ მაქვს, ქანდაკების გაკეთება მაგას შეუძლიაო. თან უბანში სხვას ვერავის დავითანხმებდიო. შენ ხო შეგიძლია გამოქანდაკება, რაღა ამ პათოლოგს მიადექი-მეთქი. მარტო ვერ მოვახერხებ ამ ამბავს, შენც დამჭირდებიო. თავიდან ვიფიქრე მეც რამე ხომ არ უნდა გამომაქანდაკებინოს-მეთქი, მაგ საქმის არაფერი გამეგება, ჯოხიც კი არ გამითლია ცხოვრებაში, მაგრამ თურმე ამ გეგმის ბოლო ნაწილში ვჭირდებოდი, ტრანსპორტირებისას. სწორედ მაშინ ავახსნევინე ყველაფერი, რას აპირებდა, როგორ აპირებდა, რა საქმეში მრევდა. ისეთი საქმე ჩანდა, რომ უარს ვერ იტყოდი.

Read the full post »

უფრო მაღალი ჩრდილები – 6 – სუვენირი

umc
რამდენიმე თვის წინ, ქვეყანაში ამნისტიის შედეგად სამოცი ათასი პატიმარი გაათავისუფლეს. ციხეები თითქმის დაცარიელდა, საკნებში სასუნთქი ადგილი გაჩნდა.
ოჯახი არ ჰყავდა, მაგრამ საკუთრი სოფლის სახლს დაუბრუნდა ვასილ კორკოტაშვილიც – ას ორმოც კილოგრამამდე ულვაშებდაყრილი კაცი, რომელსაც ქრისტეფორე მას შემდეგ ელოდა, რაც მისი ამბავი მოვუყევი.
კორკოტაშვილის ამნისტია გაიგო თუ არა, ორ დღეში მანქანა მთხოვა. ჯიბეში დაფხვნილი ერთნახევარი აბი ნევროპამი ჩაიდო და იმ სოფელში წავიდა, სადაც ხუთი წლის წინ პატარა გოგონა გარდაიცვალა.
პირველად მოხდა, რომ მანქანაში მუსიკას არ უსმენდა.
სოფელთან საღამოს მივიდა. მანქანა გზასთან ახლოს, მიფარებულ ადგილას გააჩერა, ვასილთან შესახვედრად კი ფეხით წავიდა.
იცოდა, რომ სახლს ადვილად მიაგნებდა, რადგან ხუთი წლის წინ იმ პატარა გოგოს მამამ ცეცხლი წაუკიდა ვასილის სახლს. მეხანძრეებმა მარტო ქვედა სართულის ნახევრად გადარჩენა შეძლეს.

Read the full post »

უფრო მაღალი ჩრდილები – 5 – ნინია

umc
შაბათს შუადღით ქრისტეფორე საყიდლებზე წავიდა. იყიდა ერთი დიდი შანდალი და წვრილი ლურსმნების შეკვრა. მერე საეკლესიო მაღაზიაში შეიარა და ოცი სხვადასხვა ზომის ხატი შეიძინა. მაღაზიაში აქცია ჰქონდათ, ყოველ შეძენილ სამ ხატზე მეოთხეს უფასოდ გჩუქნიდნენ. ასე რომ მხოლოდ თხუთმეტი ხატის საფასურის გადახდა მოუწია. ის კი არადა, მადლიერმა გამყიდველმა გოგონამ, ათი ცალი თაფლის სანთელიც აჩუქა. მაღაზიაშივე იყიდა ლოცვების წიგნი და ფსკვნილიც.
საღამოს, ინტერნეტში უძრავი ქონების გაქირავების საიტზე შევიდა და მთელი კვირა დღისთვის ერთოთახიანი „ხრუშოვკა“ იქირავა, დილის რვა საათიდან ის ბინა მისი იქნებოდა ოცდაოთხი საათის განმავლობაში.
შემდეგ ფოტოშოფში შუა საუკუნეების რომელიღაც მოზაიკიდან, სადაც ქრისტეს სასწაულები იყო ნაჩვენები, კანას ქორწილის სცენა ამოჭრა და დაამუშავა. ზედ დაასვა შტრიხ-კოდი, წააწერა რაღაც გამოსასვლელი ცნობები და „CANA WINE. ზომებში გაასწორა, ამობეჭდა, წებო წაუსვა და ძველ ღვინის ბოთლზე მიაკრო.
კვირას დილით ნაქირავებ ბინაში წავიდა, გასაღები რომ აეღო. კორპუსთან ცოტა ადრე მივიდა, მეპატრონეს დაურეკა, იმან კიდევ ახლა დამლაგებელი მყავს, დაალაგებს და გადმოდირეკავ მეთვითონო.
სინამდვილეში იმ ადამიანების სრულ უმეტესობას, რომლებიც ბინებს დღიურად აქირავებენ, არანაირი დამლაგებლები არ ჰყავთ; რაოდენ ვაჟკაცური გარეგნობისაც არ უნდა იყოს გამქირავებელი, იცოდეთ, რომ თქვენთან შეხვედრამდე ნახევარი საათით ადრე, რომელიღაც ქიმიური ნივთიერებით აყროლებული ტილო ეკავა ხელში და იატაკს გულმოდგინედ ხეხავდა. ჭურჭელსაც გულდასმით აკრიალებდა და უნიტაზსაც ელოლიავებოდა “დომესტოსით”. უბრალოდ, ასეთ ადამიანებს რატომღაც ეთაკილებათ იმის თქმა, რომ თავად ალაგებენ სახლს.
ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, ცხრის ათი წუთისთვის ქრისტეფორეს უკვე ხელში ეკავა ბინის გასაღები. დაახლოებით ხუთი წუთი სახლში დადიოდა, შეისწავლა სად რა იყო, შემდეგ კი გარეთ გავიდა და მანქანიდან ამ დილით ნაყიდი ხილი და წინა დღეს შეძენილი ნივთები ამოიტანა.
ცხრას აკლდა ათი წუთი, როცა ტუმბოს თავზე უკვე ეკიდა ოცი ხატი. მათ ქვეშ შანდალი იდო, სადაც ორი სანთელი იყო დამაგრებული. დანარჩენი სანთლები კი შანდლის გვერდით ეწყო. შანდლის გვერდზევე იყო ლოცვების წიგნიცა და ფსკვნილიც.

Read the full post »

უფრო მაღალი ჩრდილები – 4 – ეშმაკი ატარებს პრადოს

umc

ამასწინათ გიომ დამირეკა – ჩემმა ბიძაშვილმა – მღვდელს უნდა ვაკურთხებინო სახლი და პატარა სუფრაც გვექნება, ამოდიო. ძალიან კი არ მინდოდა ასვლა – არ მჯერა ამ კურთხევის ძალების და ეგეთების – მაგრამ უარი ვერ ვუთხარი. ახალგაზრდა ოჯახია, თვეების შვილი ჰყავთ, ახალი გადასულები არიან და მოკლედ რა… მეგობარს წამოვიყვან-მეთქი და რაზეა ლაპარაკიო.
ქრისტეფორეს რომ დავურეკე, თავიდან ეგონა ვეღადავებოდი, მაგრამ წამოსვლაზე მაინც დავითანხმე.
ხუთისთვის ავედით. მარტო ელენე – გიოს ცოლი – დამხვდა სახლში ბავშვით, არადა მღვდელიც მაგ დროისთვის უნდა ამოსულიყო. გიო ეკლესიაში წავიდა უკვე ერთ საათზე მეტია, მღვდელი უნდა გამოიყოლოს, იმან გზა არ იცისო.
ვინ არის, რა მღვდელია-მეთქი, მამა ალექსანდრეა წმინდა ნიკოლოზის ტაძრიდანო. ეგ წმინდა ნიკოლოზის ტაძარი ყველაზე დიდი ტაძარია ნანეტში. კაი ტიპია-მეთქი – ხუმრობით ვკითხე – და ოო ნუ იცი შენ ეგეთები, კაი ტიპია, ალბათ ლუკასაც მაგასაც მოვანათლინებთო. რა უნდა მეთქვა, გავჩუმდი.
ექვსამდე ყველა მომსვლელი მოვიდა და ზუსტად ამ დროს ეზოში გიოს მანქანაც შემოვიდა. უკან შავი „პრადო“ მოჰყვა.

Read the full post »

უფრო მაღალი ჩრდილები – 3 – პინტა

umc
ღამე იყო, მარტი, როდესაც ბარ “ლისაბონის” კარები სირბილით შემოაღო სამმა გოგომ და მაშინვე ბარმენს მივარდნენ.
– იივ, ჩქარა, სამი ცივი ყავა ნაყინით და შოკოლადით.
ქოშინებდნენ და იცინოდნენ. აშკარად ნასვამები იყვნენ.
– ჰო, კარგით გოგოებო, გეჩქარებათ სადმე?
– ჰო, ჰო მალე, ნახევარ საათში მარხვა იწყება – უპასუხა გოგოებიდან ყველაზე მაღალმა, რომლიც ქრისტეფორეს უბნელი პინტა იყო – ეგზოტიკურად ლამაზი გოგო, ეგზოტიკური სახელით.
წლების წინ, პინტას ქრისტეფორე მოსწონდა. რა სახით აღარ დაჩალიჩებია, მაგრამ მაინც ვერაფერი გააწყო. ქრისტეფორეს მაშინ დეპრესია ჰქონდა და არანაირი პარტნიორის გაგება არ უნდოდა, სიყვარულის ხომ მითუმეტეს!
გოგოები ერთ-ერთ მაგიდას მიუსხდნენ და სიცილი გააგრძელეს. სახეჩამოყრილი ნანეტელების ფონზე სამი ლამაზი, მხიარული და მთვრალი გოგოს ყურება ბარში ყველას სიამოვნედა.
პინტას, ნეკას და თიკას შემოსვლიდან ორ წუთამდე თუ იყო გასული, როცა იმავე ბარში ქრისტეფორეც შევიდა, ბართან დაჯდა და ივას ლუდი მოსთხოვა. გოგოებს კარგად ხედავდა და ელოდებოდა თუ როდის მიიტანდა შეკვეთას მიმტანი მათ მაგიდაზე, თავადაც რომ გაჰყოლოდა.
ამასობაში ბიჭს ძალაუნებურად ის დრო გაახსენდაა – ასე ორი წლის უკან – პინტა რომ ყველანაირად ცდილობდა მის დაკერვას. Read the full post »

უფრო მაღალი ჩრდილები – 2 – ნაშთები

umc

ნანეტელ ბიჭებს ორი უცნაური თვისება აქვთ: პირველი რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, ისაა, რომ თითქმის ყველა პოეტია და ამ თითქმისიდან თითქმის ყველა ერთნაირ ლექსებს წერს. ინტონაციას უმეტესობა აწ გარდაცვლილი ნანეტელი მგოსნისგან, სიკო მიგრიაულისგან სესხულობს, ზოგსაც თავისი აქვს: ჩხუბისთავური, ქვეყნისტკივილგანცდილი და სხვა. ტექსტებს კი ხან საიდან ამოკრეფენ ხან საიდან. დროთა განმავლობაში მათი ლექსების ძირითადი სატკივარებიც გამოიკვეთა: ცალმხრივი სიყვარული და მისი გადატანის შემდგომი ლოთობა, სექსის დროს განცდილი უკიდეგანო ვნება-ბარბაცი, ეს რა უქნეს ჩვენს სამშობლოს, ოდები ზღვისპირა ქალაქებს, გოგოვ, გოგოვ შემირიგდი თორემ დედას გიტირებ და ა.შ. არადა ლოთ პოეტს, ასაკის გამო, არც კანონი და არც დედა აძლევს დალევის უფლებას და ციროზითაც მხოლოდ ლექსია ავად და ვნება-ბარბაცული სტრიქონები ან პრემასტურბაციული ფანტაზიის ნაყოფია ანაც სიტყვაში ზედმიწევნით გადმოტანილი Pornhub-ის ვიდეო. Read the full post »

უფრო მაღალი ჩრდილები – 1 – გზის მაძებარი მოგზაურის ამბავი

umc

And as we wind on down the road
Our shadows taller than our soul.

Robert Plant

ვუძღვნი მაქსს, მიხეილ ჰანეკეს “თეთრი ლენტიდან”

ალბათ ვიღაცამ უთხრა ქრისტეფორეს, რომ ნამდვილად არსებობდა და ამიტომაც მოინდომა ჩემგან გაქცევა.

ქრისტეფორე მამამ დაარქვა – ვასიკო მღვდელაძემ – მოგზაურობაზე მეოცნებე კაცმა, თავის სიცოცხლეში სამშობლოს საზღვრებს რომ არ გასცდენილიყო და ახლობლები თავისი ამ უაზრო ახირებების გამო, დაცინვით ვასკოს რომ ეძახდნენ.

მე თუ ვერ ვიმოგზაურე, იქნებ ამან მაინც მოძებნოს თავისი გზა საზღვრებს გარეთ იმ თავის დიდი სეხნიასავითო.

მოგზაურობის სიყვარული კი გადავიდა მამიდან შვილზე, მაგრამ საზღვრებს გარეთ გზის მოძებნაზე რა მოგახსენოთ!

ვასკო მაშინ გარდაიცვალა, როცა ბიჭი ოცი წლის იყო.

დედა კი თვალითაც არ ენახა – მშობიარობას გადაჰყვა. Read the full post »