სიგარეტის კოლოფებიდან პრემიერლიგის ისტორიაში

რაღა დაგიმალოთ და ინგლისური ფეხბურთის დიდმა ქომაგმა იმ ისტორიული „დოკუმენტების“ შესახებ, რომელზეც ქვემოთ უნდა გიამბოთ, მხოლოდ და მხოლოდ, რამდენიმე კვირის წინ გავიგე, როდესაც პროგრამაში „რა? სად? როდის?“ , ბაჩანა შენგელიას ექვსეულის გუნდს ბლიც შეკითხვებზე მოუწია პასუხის გაცემა. სამივე შეკითხვას მეც მაშინვე ვუპასუხე და გუნდის წევრებმაც, თუმცა ამ დროს შეკითხვები აღარ მაღელვებდა, თავში სულ სხვა რამ მიტრიალებდა: როგორც კი პროგრამა რეკლამაზე გავიდოდა, დამეგუგლა ინფორმაცია OGDEN’S CIGARETTES-ის შესახებ.

newcastlenickინგლისელი ბიზნესმენის თომას ოგდენის ფირმა, როგორც სათაურიდან ხვდებით, სიგარეტს აწარმოებდა დიდ ბრიტანეთში და ერთ დღეს ამ კაცს თუ მისი კომპანიის რომელიმე გონებამახვილ თანამშრომელს ერთი კარგი იდეა დაებადა თავში: 1930-იანი წლების დასაწყისშიც ისევე უყვარდა ინგლისელ ხალხს ფეხბურთი, როგორც დღეს უყვარს, ამიტომაც OGDEN’S CIGARETTES-ში იფიქრეს, რომ მეტი კლიენტი ეყოლებოდათ, თუ მათ პროდუქციას ფეხბურთს დაუკავშირებდნენ და შესანავი გამოსავალიც მონახეს.  დაბეჭდეს 50 ინგლისური საფეხბურთო კლუბის სახალისო ბარათები და სიგარეტის კოლოფებში ჩაალაგეს. მე რომ 30-იანი წლების მწეველი ინგლისელი ვყოფილიყავი, ამ წამოწყების გამო, ნამდვილად ვუღალატებდი საყვარელ ბრენდს და „ოგდენზე გადავიდოდი“, ოღონდ კი ეს ბარათები შემეგროვებინა. Read the full post »

Welcomed in Hell

galatasar1

 

ასე მოვუყევი ეს ამბავი ჩემს ძმაკაცს:

“ეს იტალიური კლუბები ბავშვობიდან არ მევასება. ნაკრები არ მიყვარდა არასოდეს და კლუბებზეც ეგრე განვეწყე მერე. გალათასარაი კიდევ პირიქით. ფორმაც მაქვს მაგათი… არა, ბიჭო, მანამდეც მაგრად მევასებოდა, მაგრამ რაც დროგბა გადავიდა იმის მერე უფრო!.. ჰოდა ჯგუფში რომ ჩატოვა იუვენტუსი, მემგონი საქართველოში მე მიხაროდა ყველაზე მეტად. მარა, უბრალოდ, ბედი ჰო გინდა რა?! მეორე დღეს თოკომ მომწერა გილოცავ დროგბა გიბრუნდება სტადიონზეო. მეთქი რეებს ბჟუტურებს, რა სტადიონზე გვიბრუნდება?! თურმე კენჭისყრის შემდეგ დაუჯდა გალა ჩელსის. მაგრად მეწყინა. ჰო ხვდები რა პონტია, ბავშვობიდან ჩელსის გულშემატკივარი ვარ, მაგრამ ეს გალათასარაიც ძაან მიყვარს და მინდა რომ გავიდნენ ორივენი მეოთხედფინალში მაინც, ჰოდა, უცბად ერთად არ დაჯდნენ?! მაგ პონტში გამიტყდა. მაგრამ მეორე მხრივ, სტამბული აქვეა და მეთქი ეეე ჩელსის თამაშზე გავიჩითები!

Read the full post »

მანდარინები

17 ოქტომბრიდან კინოთეატრებში, მაყურებელს ზაზა ურუშაძის ახალ ფილმის „მანდარინების“ ხილვის საშუალება ექნება. დაახლოებით ერთი კვირის წინ ამ ფილმის დახურულ ჩვენებაზე ვიმყოფებოდი და პატარა დარბაზში, რამდენიმე ადამიანთან ერთად გავეცანი ქართულ-ესტონურ კინოპროექტს.

ფილმში მოქმედება აფხაზეთში არსებულ ესტონურ სოფელში ხდება. ომის დაწყებისთანავე სოფელს ყველა ტოვებს გარდა სამი ესტონელისა, რომელთა შორისაც მოხუცი ივო არის – საკუთარ მიწას(!) მანდარინივით მიჯაჭვული კაცი. ერთ-ერთი შეტაკების შემდეგ, ივო სახლში ორ მძიმედ დაჭრილ ჯარისკაცს შეიფარებს, რომელთაგანაც ერთი ჩეჩენია, მეორე კი – ქართველი. ჩეჩენი მეომარი იფიცებს, რომ გამოჯანმრთელებისთანავე მოკლავს ქართველს, ეს პროცესი კი, რადაც არ უნდა დაუჯდეს, მოხუცმა ივომ უნდა შეაჩეროს. ის ცდილობს საკუთარ კედლებში თავისი წესები დაამკვიდროს, რომელსაც ერთ სივრცეში მოხვედრილი მტრებიც უნდა დაემორჩილონ.

მიუხედავად იმისა, რომ ფილმში ერთი წუთითაც არ ჩერდება ომი და მუდმივად ახალ-ახალი დრამის მომსწრენი ვხდებით, ზაზა ურუშაძე არც ამ ფილმში ღალატობს თავის იუმორს – რიგ მომენტებში, ფილმის ყურებისას დაძაბული მაყურებელი, გულიანადაც გადაიხარხარებს.

რაც შეეხება გარემოს, თამამად ვიტყვი, რომ მსგავსი სივრცე ბოლო დროს გადაღებულ ქართულ ფილმებში არსად არ გვხვდება. სიუჟეტის გასაცოცხლებლად გურიის სოფელ ნატანებში ისეთი სამუშაოები ჩატარდა, რომ ჯგუფის წევრებმა თითქმის ახალი სოფელი გააშენეს. ამან კი ფილმი ორმაგად გაალამაზა.

მსახიობებიც შესანიშნავად იყვნენ შერჩეულები, განსაკუთრებით კარგად ივოს როლის შემსრულებელი ლემბიტ ულფსაკი მოერგო როლს.

ჯამში, რეჟისორს კარგად აქვს ფილმი აგებული, საკუთარ პოზიციასაც გვიჩვენებს და მაყურებელსაც წაეთამაშება ხოლმე ერთი-ორჯერ. თუმცა  ზოგიერთი სცენა ზედმეტად სწრაფად ვითარდება (რაც მე მინუსად მიმაჩნია),  ფილმმა მიანც დაიმსახურა ჩემი კეთილგანწყობა. ზაზა ურუშაძემ ნამდვილად იცის თუ როგორ შექმნას კარგი ფილმი და მიუხედავად იმისა, რომ მისი ნამუშევრები „ჰაი კლასი“ არასდროს არის, მაინც ადვილად ახერხებენ შეგვაყვარონ თავი, რადგან ისინი უბრალო ადამიანური სითბოთი არიან სავსენი.

ფილმის ბოლოს კი, როდესაც დარბაზში ჩემი ერთ-ერთი უსაყვარლესი სიმღერა გაისმის, ყველანი ვხვდებით, რომ მიუხედავად პოლიტიკოსთა მიერ მასიურ ხოცვა-ჟლეტაში გადასული დაპირისპირებებისა, მიუხედავად გარშემო აფეთქებული მანქანებისა, მიუხედავად მოკლული ჯარისკაცების, გადამწვარი სახლებისა და დაცარიელებული ადგილებისა, ომი პირველ რიგში ადამიანთა თავებში მიმდინარეობს. და როდესაც ამ ჭიდილში საკუთარი თავის დამარცხებას შევძლებთ, კიდევ ერთხელ აღმოვაჩენთ, რომ ადამიანებს არაფერში გვჭირდბა ომი.

ვიდეო-რევიუ “ჩაკ პალანიკი – მებრძოლთა კლუბი”

რამდენიმემ ალბათ იცით, რომ გამომცემლობა “დიოგენემ” გამოაცხადა ვიდეო-რევიუების კონკურსი, სადაც ერთ-ერთი მონაწილე მეც ვარ.

ეშმაკი და ღმერთისაგან მიტოვებული კაცი

ხავიერ ბარდემი

ხავიერ ბარდემი

გარეგნობით ბევრს აღიზიანებს – მახინჯ მექსიკელ მაჩოს წააგავს. მიჭყლეტილი ცხვირით და ჩაღამებული თვალებით. ზოგს არც მისი სამსახიობო ოსტატობა ხიბლავს (და ვერ ვხვდები თუ რატომ), მაგრამ ჩემთვის მაინც ერთ-ერთ ყველაზე გამორჩეულ მსახიობად იქცა. გარკვეულწილად უკვე განაპირობებს, რომ იმ ფილმებისადმი, სადაც ის მონაწილეობს, უკვე დადებითად განვეწყობი ხოლმე. დღესაც ორ ასეთ ფილმზე, სრულ შედევრებზე,  გეტყვით ორიოდე სიტყვას.

Read the full post »

მარი ბექაური – მატარებლის ხმა

 

 კაცის ამბავი

არავინ დამიჯერა. როცა ვთქვი, რომ კაცმა თავი იმის გამო მოიკლა, რომ მატარებლის სადგური გააუქმეს, ყველამ გიჟად ჩამთვალა. თავიდან ვიფიქრე, პოლიციაში მივალ და ყველაფერს დაწვრილებით მოვყვები-მეთქი, მაგრამ მერე მივხვდი, რომ არსებობს რაღაცები, რაღაც ისტორიები, რომლებიც თავიანთ გმირებთან ერთად კვდებიან. დღემდე მგონია, რომ სწორად მოვიქეცი…

ჩემი ამბავი ჩემს უძილობასთან ერთად დაიწყო. უფრო სწორად, ჯერ უძილობა იყო, რომელსაც მიზეზი ვერ გამოვუძებნე და რომელიც სამზარეულოს მაგიდაზე ცარიელ არყის ბოთლებს ტოვებდა, ხოლო შემდეგ კაცი მეზობელი სახლიდან, რომელიც ამ უძილობაში შემოიჭრა თავისი უცნაური ისტორიებით…

ზუსტად არ მახოვს, რამდენი ღამე მქონდა გათენებული. არც ის მახსოვს, რამ მომაგონა იმ შუაღამისას მაინც და მაინც ფანჯარიდან გადაყუდებულს მეფიქრა საკუთარ უიმედობაზე. მაგრამ ასე კი მოხდა და სწორედ მაშინ დაიწყო ყველაფერი… ოთახებში უაზრო სიარულის შემდეგ ფანჯარა გამოვხსენი და სიგარეტს მოვუკიდე. ნერვები მეშლებოდა ჩემს თავზე და მინდოდა მიზეზი მეპოვნა, რათა რაც შეიძლება მალე დავბრუნებოდი ნორმალურ ცხოვრებას. ჰოდა სწორედ ამ ფიქრებში ჩაძირულმა გავიგონე ვიღაცის ხმა.

„შენც არ გძინავს.“ – თქვა კაცმა გვერდითა სახლის ფანჯარიდან და რადგან პასუხის გაცემა დამაგვიანდა, ისევ თვითონ განაგრძო: „თითქმის ორი კვირაა ათენებ. თუ გინდა ჩემთან ერთად დაელოდე ხოლმე.“

„რას?“ – მივუგე დაბნეულმა.

„მატარებელს.“ – ძალიან მშვიდად ლაპარაკობდა. – „გინდა?“

ვიფიქრე, დარტყმულია-მეთქი და ფანჯარა მივხურე. მანამდეც გამეგონა მეზობლებისგან, რომ ცოტათი ვერ იყო. მე შეხება არ მქონია. სახლიდან ძალიან იშვიათად გადიოდა. ამიტომ ორი წლის განმავლობაში, სანამ იქ ვცხოვრობდი, სულ რამდენჯერმე მომეკრა თვალი.

Read the full post »

თბილისის მე-13 საერთაშორისო კინოფესტივალი

festგასულ კვირას ფურცელზე ჩამოწერილი გეგმის მიხედვით ვცხოვრობდი, რაც თბილისის საერთაშორისო კინოს ფესტივალით იყო გამოწვეული. ფილმებიც ფესტივალის გახსნამდე 4-5 დღით ადრე ავარჩიე და ყველანაირად შევეცადე უნივერსიტეტი, სამსახური და ფესტივალი საუკეთესოდ შემეხამებინა ერთმანეთისათვის. საბოლოო ჯამში მოვახერხე 8 სრულმეტრაჟიანი და 4 მოკლემეტრაჟიანი ფილმის ნახვა.

თუმცა სანამ კონკრეტულად ფილმებზე მოგიყვებოდეთ, 1-2 სიტყვას ორგანიზაციულ საკითხებს დავუთმობ; არ მესმის, ასეთი მასშტაბის ფესტივალის დროს რატომ უნდა იქმნებოდეს ისეთი პრიმიტიული პრობლემები, როგორებმაც „რუსთაველსა“ და „ამირანში“ წარმოიჩინა თავი. პირველ რიგში დასწრების საკითხი არის სახსენებელი. ხშირი იყო, როცა სეანსებზე უბილეთო მსურველთა რიგი იდგა, რასაც ორგანიზატორები იმით შველიდნენ, რომ ადგილების გავსებიდან რამდენიმე წუთში დანარჩენ ხალხს „შეყრიდნენ“ კიბეებზე. ყოველივე ამის გამო მაღალრეიტინგული ფილმების სეანსებზე გაუსაძლისი იყო დარბაზში სუნთქვა. პრობლემები შეიქმენა ასევე ბილეთებთან დაკავშირებით, როდესაც რამდენიმე ადამიანს (მათ შორის მეც) შემთხვევით მიჰყიდეს ჟიურის წევრებისთვის გამოყოფილი ბილეთი. ერთ-ერთ სეანსზე გარეგნულად ჩრდილოევროპელ მამაკაცს თავაზიანად მოვახსენე, რომ ჩემს ადგილზე იჯდა, მან კი ისეთი ამბავი ამიტეხა, მე ჟიური ვარ, აქ რა გესაქმებაო, რომ თავჩახრილი უკანა რიგში გადავბარგდი.

ცალკე უნდა ითქვას ასევე სუბტიტრებზეც. როდესაც ფრანგულ, რუმინულ, გერმანულ ფილმს უჩვენებ და ზედ რუსულ ტიტრებს ადებ, ცოტა არი იყოს და მაყურებლისთვის დამღლელი ხდება მისი ყურება. თანაც ტიტრებისთვის თვალის დევნებამ შეიძლება რომელიმე შესანიშნავ კადრზე არ მიგაქცევინოს ყურადღება, რაც ჩემთვის ძალზედ მტკივნეული თემაა. კარგი იქნება თუ ყველა ფილმი ითარგმნება ქართულ ენაზე (ინგლისურზე და რუსულზე მაინც) ან სუბტიტრები მაინც იქნება ქართული. მიუხედავად ამისა, ეს პრიმიტიული პრობლემები, დარწმუნებული ვარ, რომ მარტივი ამოსაძირკვია და იმედი მაქვს შემდეგ ფესტივალზე თავს აღარ შეგვახსენებენ.

რაც შეეხება ფილმებს, კინომცოდნის სტატუსით ნამდვილად ვერ დავიკვეხნი, მითუმეტეს, რომ რიგითი კინომოყვარული ვარ და მეტი არაფერი, ასე რომ ჩემი შეფასებებიც ამ კუთხით მიიღეთ:

Read the full post »

გუსტავ კურბე – ადამიანობის მხატვარი

მე-19 საუკუნის ფერწერაში დასაბამი ეძლევა სრულიად ახალი ტენდენციების განვითარებას; ამის ფესვები კი დაახლოებით ნახევარი საუკუნით ადრე უნდა ვეძებოთ, რადგან ფრანცისკო გოიადან მოყოლებული, ყველა დიდი მხატვარი ისწრაფვის საკუთარი მკვეთრი ხელწერის შესაქმნელად, რაც შედეგად გვაძლევს ბუნებრივ, თავისთავად წარმოშობილ მცდელობებს მოხდეს ახალი თემების დამუშავება და უფრო სრულყოფილი სახე მიიღოს იმ ნოვაციებმა, რომლებიც XVIII-XIX საუკუნეების მიჯნაზე წარმოიშვა და  მომდევნო მრავალი ათეული წლის განმავლობაში სხვადასხვა გზით ვითარდება. ამ საწყისი ეპოქის ერთ-ერთი უდიდესი ფერმწერი და „პრე-იმპრესიონისტული“ ხელოვნების დამაგვირგვინებელი ეტაპია ფრანგი გუსტავ კურბე.

გუსტავ კურბე 1819 წელს დაიბადა საფრანგეთში, გლეხის ოჯახში. ბავშვობა  მშობლიურ ქალაქ ორნანში გაატარა, იქვე მიიღო საშუალო განათლებაც. 1937 წელს კურბე ბეზანსონის სამხატვრო კოლეჯში გააგზავნეს, 2 წლის შემდეგ კი პარიზში წავიდა და იქ განაგრძო მოღვაწეობა.

ადრეული ასაკიდან კურბეს უყვარდა პეიზაჟებისა და ნატურმორტების ხატვა, რასაც უმეტესწილად განაპირობებდა სოფელში გატარებული წლები და ბუნებასთან ყოველდღიური კავშირი. მოგვიანებით დაიწყო ადამიანების დახატვაც. ამის მიზეზი კი ძირითადად მხატვრული ლიტერატურის სიყვარული. ის ხშირად ცდილობდა შეექმნა რომელიმე ლიტერატურული გმირის სახე,  რაც გამოწვეული იყო მისი მეგობრობით მწერლებთან, პოეტებთან, ფილოსოფოსებთან. 1840-იანი წლების ბოლოდან იწყება გუსტავ კურბეს დიდების ხანა. ამ დროისთვის მისი სურათები იძენენ სიმწვავეს და ხდებიან ეპატაჟურნი.

Read the full post »

არჩევანი

რამდენიმე საათში ჩემს პირველ პოლიტიკურ არჩევანს გავაკეთებ;

თუმცა ჯერაც არ ვიცი რა ვქნა.

არჩევანს როცა აკეთებ, რაღაც სასარგებლოსკენ უნდა გადაიხარო ხოლმე, მაგრამ ამ ქვეყანაში ყოველთვის ცუდსა და უარესს შორის დგახარ.

მე კი არ ვიცი ვის ვენდო; მწამებლებს? ქრისტიანობის სახელს ამოფარებულ გამძღარ კონფორმისტებს? რობინ ჰუდებს? პატარა კაცებს?  თუ მეოცნებეებს, რომლებიც ცდილობენ ყველაფერი საკუთარი პარტიის სასარგებლოდ შემოატრიალონ?

არ ვიცი.

და ალბათ არც მეცოდინება მანამ, სანამ ბიულეტენში, რომელიმე ნომერს არ შემოვხაზავ.

ნუ შემოხაზავ ნურცერთსო მეტყვით და მეც დაგეთანხმებოდით; სიამოვნებით არ შემოვხაზავდი არავის – დავხევდი, დავწვავდი, დავაჯვამდი ბიულეტენს და ასე ზარზეიმით მივიტანდი ყუთამდე, თუმცა ამ დამპალი რეჟიმის ხელში, ჩემი ეს ქმედება სისტემის სასარგებლოდ ჩაითვლება და ჩემს თავთანაც ვერ ვიქნები მართალი.

მე კი ხვალ მხოლოდ ერთი რამ მინდა;

მთაწმინდის პანთეონში ავიდე და იმ კაცის საფლავი ვინახულო ვისაც მართლა უყვარდა საქართველო.

2009 წლის პირველ ოქტომბერს, საქართველომ მეოცე საუკუნის ყველაზე დიდი შემოქმედი დაკარგა.

„ერთ რამეს ვინატრებდი მხოლოდ – ოდესღაც, საუკუნეთა მიღმა, ისევ ამ მიწაზე და ამ ცის ქვეშ, ვიღაცამ, სულერთია ვინ, ოღონდ ჩემი ვინაობისა და ხელობის მცოდნემ (შეიძლება დამფასებელმაც), ჩემს საფლავს ჩასძახოს : იძინე მშვიდად. ჯერ ჩვენ ვარსებობთ, ისევ ვიბრძვით, ისევ ხალხი გვქვია!”

რა ნამუსით გავიმეორო იგივე სიტყვები ხვალ ?

Read the full post »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 107 other followers